kick my shoes of and run

Ξυπνησα αλλη μια μερα, με καταναγκαστικο καφε και τσιγαρο
Αλλη μια ρουτινα που δεν θα γραψω ολα τα τραγουδια του μυαλου μου
Αλλη μια τετριμενη ημερα του χειμωνα που δεν θα ζωγραφισω
Κανουμε τα ιδια και τα ιδια , λες και δεν ξερουμε την δυναμη της συνηθειας
Λες κα δεν ξερουμε πως ειναι φτιαγμενος ο εγκεφαλος μας
Θυμαστε καποτε παιδια, ειχαμε για τα παντα περιεργια
Το καθε τι ητανε αφορμι για γλυκο μεδιασμα.
Η καθε πετρα, το χωμα, τα δεντρα το βλεμμα της αποριας και του θαυμασμου δεν εφευγε ποτε
Μηπως τα μαθαμε ολα πολυ γρηγορα?
Μηπως οι γονεις μας δεν ειναι εκει για να μας νουθετησουν η για να μας προστατεψουν
Αναρωτηθηκε κανεις ? μηπως εφτανε που μας δημιουργησαν
που η κοιλια της μανας μας μας εδωσε ματια για να βλεπουμε
μυτη για να μυριζουμε καθε μερα το σβερκο του αγαπημενου μας με την γλυκια μυρωδια της αγαπης παντα εκει
στο λαιμο του να λιμναζει
μηπως εφτανε οτι μας εδωσε χερια να μπορουμε να κλεισουμε μεσα μας ολα αυτα που μας γεμιζουν
μηπως εφτανε το γεγονος οτι μας εδωσε μυαλο και επιλογη να τα εκτιμησουμε ολα αυτα απο την αρχη
σκεφτηκε κανεις ποτε οτι ειναι κατταραμενος? γιατι ? γιατι λουστηκε με ζωη
και αυτη η θαλασσα τα εχει ολα. απο υφαλλους με σπανια κοραλια μεχρι καρχαριες που θα σε ριμαξουν τα ποδια
περπαταμε. κολυμπαμε, μα δεν ειναι αρκετο. τοση πλαση γυρω μας. σε καθε γωνια.
οσα δεντρα και να κοψουμε. οσα τσιμεντα και να χτισουμε παντα θα υπαρχει μια γωνια
με σπιτια ξεχασμενα και δεντρα ξεπιδησμενα, απο τα κενα
πεζοδρομια ραγισμενα και στην μεση του πουθενα ενα λουλουδι φυτρωμενο
δρομοι μισοτελειωμενοι και μπαζα. πιο περα στον οριζοντα βουνα και παλι δεντρα
παλι η φυση θα μας επιβληθει ,. και εμεις ενα ανεκδοτο μιας αλυτης εξελιξης
πως φτασαμε ως εδω?